Officiële website van de Koninklijke Nederlandse Vereniging voor Luchtvaart

Volg ons op  Twitter  Facebook  Vimeo  

Gerben Heijkoop, Australië 2014

Verslag van Gerben Heijkoop over zijn uitwisseling naar Australië in 2014.
 

Op zondag 20 juli begon ons avontuur. Luuc, Daniel en ik zouden afreizen naar Australië om namens Nederland deel te nemen aan de jaarlijkse International Air Cadet Exchange. We ontmoetten elkaar op Schiphol, en hadden besloten om drie witte rozen neer te leggen bij vertrekhal 3 om ons medeleven te betuigen met de inzittenden en hun naasten van vlucht MH17, die twee dagen voor ons vertrek op tragische wijze om het leven waren gekomen.

Na een moment van bezinning moesten we toch echt door. Er stond een heel lange rij voor de bagage drop-off, maar uiteindelijk bereikten we gate F06 ruim op tijd om aan boord te gaan van een KLM Airbus A330-200 die ons in ongeveer 6,5 uur naar Abu Dhabi zou gaan vliegen. De vlucht verliep erg soepel en we konden de transfer op het warme en chaotische Abu Dhabi halen. De tweede vlucht werd uitgevoerd door Etihad en vloog ons naar Melbourne in de mooie Boeing 777-300ER. De vliegtijd was 12 uur. Tijd genoeg om wat films te kijken en muziek te luisteren. Op Melbourne maakten we de laatste overstap op een vlucht naar Brisbane, gevlogen door Virgin Australia in het werkpaard de Boeing 737-800.
In de aankomsthal op Brisbane Airport werden we opgewacht door Tony Lee en Rick Lay. Deze twee heren zouden ons de komende tijd begeleiden. Het was 22:00u lokale tijd, en we konden eenmaal aangekomen in de Gallipoli Barracks dus gelijk ons bed in duiken. Dat was geen enkel probleem na een reis van meer dan 24 uur.
Het programma begon op dinsdag 22 juli, dus hebben we op de 21e met wat andere delegaties wat geshopt in een groot winkelcentrum in Brisbane. Dat was een ontspannen manier om elkaar een beetje te leren kennen. Het moet gezegd worden dat het eten op de verschillende bases érg goed was.

Van een jetlag was in mijn geval geen sprake, en we gingen dus ontspannen het programma in. Op de 22e deden we wat groepsspellen op een grasveld voor de barakken. Al snel leerden we de eerste namen en nationaliteiten. De volgende dag begon het officiële programma dan echt! We brachten een bezoek aan Australia Zoo. Ik was nog nooit in een dierentuin van die omvang geweest. Vergeleken met Blijdorp of Artis was dit ongekend. We liepen gezellig door het prachtige park, bezochten een Crocodile Show en maakten natuurlijk een ‘’selfie’’ met een kangoeroe. Later in de middag hadden we een heel interessante tour door het Caloundra Air Museum. Onze gids vertelde heel bedreven over een deel van de collectie. Als piloot had hij een aantal vliegtuigen uit de collectie zelf nog gevlogen. Het was wel jammer dat hij de prachtige Fokker F27 Friendship negeerde. ’s Avonds blikten we gezellig terug op deze leuke eerste programmadag.

De volgende dag zou fantastisch blijken. We brachten een bezoek aan de grootste Air Force Base van Australië; Amberley. De dag begon met een erg leuke demonstratie van de brandweer. Ze lieten ons in de enorme wagens zitten, en tot slot gaven ze zelf een soort watershow. Erg indrukwekkend hoe veel bluskracht er in zo’n wagen zit. Vervolgens werd een bezoek gebracht aan o.a. het sportcentrum, de eetzaal, de verkeersleiding, maar ook de hondentrainers. Het leukst was het bezoek aan een C-17 Globemaster. De bemanning vertelde ons enthousiast over het toestel. Voor de liefhebbers was er de mogelijkheid om even een plaatje te schieten in de cockpit. Op deze dag hebben we een goed beeld gekregen van de diversiteit aan activiteiten die plaatsvinden op de basis. Na drie nachten kan er worden gezegd dat de faciliteiten in onze accommodatie ruim voldoende zijn.

Vrijdag 25 juli zou een ontspannende dag worden. Ten eerste konden we een beetje uitslapen, hetgeen betekende dat de wekker op 07:00u werd gezet. Na een groepswandeling over de basis stond er een bezoek aan een uitzichtpunt over Brisbane gepland. Daarvandaan hadden we een immens uitzicht over Brisbane en de omgeving. ’s Middags zouden we 20 schoten afvuren met een soort laserwapen in een militaire simulator. Alles werd wel heel serieus benaderd. Achteraf kon iedereen zijn of haar scoreformulier meenemen. Het leukste gedeelte van de dag moest nog komen. We gingen voor het eerst echt Brisbane in. Het is een enorm schone stad waar je je erg veilig voelt. De wijk Southbank Parklands heeft een unieke uitstraling die ik nog nooit eerder ergens heb gezien. We aten pizza op een uitzichtpunt op het stadscentrum in het donker. Prachtig! De bus bracht ons ten slotte nog een keer naar het uitzichtpunt, maar nu in het donker. Het uitzicht is dan minstens net zo mooi.

Vaak heeft men het over Gold Coast, maar hoe ziet dat er dan precies uit? Dat kwamen we de volgende dag te weten. We begonnen de dag met een bezoek aan de helden van de rescue helikopters van Westpac. Een van hun vrijwilligers vertelde toegewijd over het materiaal en de operaties. Daarna werd koers gezet naar een presentatie van de lifeguards aan het daadwerkelijke strand van Gold Coast. Na het korte verhaal over de gevaren van Gold Coast konden we ons omkleden om te gaan zwemmen. We waren de enigen die het in ons hoofd haalden om in de winter te gaan zwemmen, maar we hebben enorm veel plezier gehad! Na de nodige waterpret brachten we een bezoek aan Surfers Paradise om even the shoppen. Leuk om daar eens geweest te zijn. Die avond spendeerden we onze tijd in de Outback Spectacular show. Daarin werd een insight gegeven van het leven in de outback van Australië.

Brisbane River hadden we al een aantal keer gekruist, maar hoe is het om er op te varen? Voor 27 juli stond o.a. een tochtje met een watertaxi op het programma. We gingen aan boord bij de Queensland University, en zouden na een lange tocht door het centrum van Brisbane van boord gaan bij Newstead House; het oudste huis in Brisbane. Daar hadden we eerst een rondleiding, gevolgd door een lunch met een aantal mensen die een grote (financiële) bijdrage leveren aan het programma. We sloten deze dag af met een barbecue bij een squadron met jongeren. Zij waren erg geïnteresseerd in het leven in Europa.

De volgende dag zou meer ontspannen zijn. We sliepen wat uit en hadden een barbecue als lunch met een aantal veteranen bij Pine Rivers. Wederom erg interessant om met dit soort mensen het gesprek aan te gaan. Bijzonder was dat er door de organisator een openingsspeech werd gegeven, waarin ook speciaal medeleven werd betuigd met alle Nederlands door de crash van vlucht MH17.

Die middag was er weer wat ruimte om inkopen te doen in het winkelcentrum van Brisbane. ’s Avonds hebben we onze spullen ingepakt voor de grote dag die zou volgen. 

In een Hercules C-130 van A naar B vliegen is voor veel luchtvaartliefhebbers een gekoesterde wens. Vaak blijft dit een onvervulde wens. Wij hadden de enorme eer om met een Hercules van de Australische luchtmacht van Amberley (nabij Brisbane) naar Canberra te mogen vliegen. De hele vlucht werd speciaal voor ons georganiseerd. We werden van tevoren meerdere keren gebriefd over wat we wel en absoluut niet mochten meenemen in onze bagage. Het beleid was nog strikter dan op lijnvluchten. De bus bracht ons naar de vertrekhal op de basis. Daar werden we ingecheckt en konden we plaatsnemen in de wachtruimte. Conform de regels moet de luchtmacht 10% van de koffers op inhoud controleren. Dat betekende vijf koffers voor onze groep. Al snel waren er 5 vrijwilligers gevonden, en we hadden een snelle lunch. Daarna was het moment eindelijk daar. We gingen aan boord van de Hercules, en werden verwelkomd door de loadmaster. We zaten zijwaarts op netten, en dat geeft een heel ander gevoel tijdens take-off en landing. Tijdens de vlucht mochten we een voor een ook even in de cockpit kijken. Na aankomst overheerste de Nederlandse gevoelstemperatuur in het binnenlandse Canberra. Onze accommodatie op de basis aldaar was heel goed. Alles was nog redelijk nieuw.

Bij een bezoek aan Australië hoort ook een bezoek aan het parlement. Daar wordt immers heel veel gecoördineerd voor het enorme land. We kregen tijdens de rondleiding de senaat en het parlement te zien. Leuk, maar verder niet heel bijzonder. De middagactiviteit zou spannender worden. De obstacle course boven een zwembad op Australian Defence Force Academy. Eerst kregen we een rondleiding over het terrein en door de gebouwen, en daarna begaven we ons richting het zwembad. Na gedemonstreerd te hebben dat we konden zwemmen met een dikke broek, schoenen en T-shirt, begonnen we aan de course. Erg leuk om anderen vanaf 5 meter in het water te zien vallen, en er vervolgens zelf ook aan te moeten geloven. We aten weer op de basis, en gingen die avond bowlen.

We hebben het er heel gezellig gehad met ons team.

Donderdag 31 juli was een heel speciale dag. Voor een aantal mensen achteraf het hoogtepunt van de reis. Er stond een diner gepland met de Chief of Air Force, mr. Geoff Brown. Eerst bezochten we het Australian War Memorial en het National Museum. Het War Memorial maakte veel indruk. Helaas vonden veel mensen het National Museum niet zo interessant. Jammer, want het museum was erg mooi en modern. Het valt me op dat internationale cadets zo weinig interesse hebben in cultuur. Cultuur is een afspiegeling van het land waar je op dat moment op bezoek bent. Het hielp ook niet dat we maar twee uur de tijd hadden voor het grote museum. Terug op de basis gingen alle mannen zich douchen en scheren. De voorbereidingen voor het diner waren in volle gang.

Pakken kwamen tevoorschijn, en deze konden soms hier en daar wel wat onderhoud gebruiken. De Nederlandse delegatie zag er al snel goed verzorgd uit.

Eenmaal aangekomen bij het diner ontmoetten we allerlei mensen in de lounge onder het genot van drankjes en hapjes. Voor ons was het een verrassing dat er ook defensie attachés van de vertegenwoordigde landen waren uitgenodigd. Wat leuk! Even voor het diner ontmoetten we Kolonel Jacobs en zijn vrouw. Alle drie vonden we het heel aardige mensen. Wat ons betreft kan Nederland qua vriendelijkheid en gevoel voor humor geen betere vertegenwoordiging hebben. Het diner was heerlijk en gezellig. Ondertussen spraken we met verschillende aanwezigen. Van elk land zat een persoon aan de hoofdtafel, met de heer Brown en andere mensen zoals een

vertegenwoordigster van Boeing Australia. Na het diner dronken we nog een kop koffie en gingen we met een heel leuke en bijzondere herinnering naar bed. De volgende dag zou niet bijzonder worden. Voornamelijk een reisdag met de bus van Canberra naar Sydney.

De dag na aankomst op de basis in Sydney brengen we een bezoek aan de populaire Blue Mountains. Dat viel eigenlijk een beetje tegen. Het is een enorm bosgebied met een blauwe gloed in de lucht erboven, maar dat is alles. Persoonlijk had ik er meer van verwacht. Diezelfde dag zouden we een film gaan kijken in de grootste IMAX-bioscoop ter wereld. De film Guardians of the Galaxy was echter science fiction, niet echt mijn genre. Hoe erg ik ook probeerde, ik kon niet voorkomen dat ik in slaap viel met het vermoeiende programma. Achteraf bleek ik lang niet de enige. Toch hebben een aantal mensen zeker genoten van de populaire film.

Als je dan toch in Sydney bent, moet je ook wel even een boottocht maken door de prachtige haven. Dat had de organisatie voor ons weer super geregeld. Er was een catamaran speciaal voor ons afgehuurd. We maakten vele foto’s en de nodige lol. Die middag bezochten we ook het maritiem museum. Aldaar kwamen we een Nederlandse medewerkster tegen. We hebben even met haar gesproken over de culturele verschillen tussen Nederland en Australië. De conclusie is dat ze zeker geniet van het leven in Australië, maar om sociale redenen toch op termijn wel terug wil naar ons Amsterdam.

Dan was er de laatste dag met verplichte programmaonderdelen. Er werd een bezoek gebracht aan Bondi Beach voor een ware surfles van een uur. De coaches waren erg enthousiast over onze prestaties. De meeste van ons hebben wel even op het board kunnen staan. In mijn geval was dat helaas meestal niet voor langer dan een paar seconden. Inmiddels ga je ook beseffen dat het einde van je fantastische tijd met al je nieuwe vrienden zijn einde nadert. Ik heb dan ook nog genoten van een wandeling door de tuinen langs de haven van Sydney met een laagstaande zon.

Een vrije dag was gepland voor de laatste dag. De dagen ervoor hadden wij als Nederlanders besloten om samen met de Fransen een tocht door de haven van Sydney te maken met de Thunderboat. De naam zegt genoeg denk ik. We kwamen er kletsnat uit, maar gelukkig is deze ervaring vereeuwigd op video. We deden nog wat shopping en genoten een laatste keer van de stad.

Woensdag 6 augustus was dan echt het einde. We stonden al vroeg in de ochtend op om de eersten uit te zwaaien. Eenmaal afgezet op de luchthaven bedankten we Tony Lee een laatste keer voor al zijn inzet. Na de securitycheck hebben we nog meerdere delegaties ontmoet, en wederom vaarwel gezegd. Ook onze reis kon beginnen. Een van bijna 30 uur. In die dertig uur begon het eerste verwerken voor mij. Je doet heel veel indrukken op. In gedachten liep ik alles en iedereen nog even langs. Van het insturen van mijn aanmelding naar IACE-NL tot het vertrek vanaf Sydney. Hoe langer ik nadacht, hoe meer begon te beseffen dat dit een unieke ervaring was, die ik voor het leven zal blijven waarderen!

Deel dit artikel: Facebook Twitter

Naam
E-mailadres

Lid wordenMeer info

Lid worden van de grootste organisatie van luchtsporten? Klik hier.